الاضافه و الوصف

اجزا طبیعت و پدیده های طبیعی ، مخلوقات جدا از یکدیگر و غیر مرتبط نیستند بلکه بر یک دیگر اثر می گزارند و این تاثیر بین دو پدیده گاهی شدید و جدا شدنی نیستند و گاهی در عین ارتباط می توانند از یک دیگر جدا باشند .

کلمات نیز چنین حالتی دارند یعنی گاهی ارتباط شدید بوده و جزء دوم به تنهایی وجود خارجی ندارند مانند : ( الورده الحمراء ) و گاهی جزء دوم به تنهایی وجود خارجی دارد : ( ماء البر ) لذا در عربی ترکیب ما دو دسته اند :

1- ترکیب اضافی : نسبت دادن یک اسم به اسم دیگری می باشد که اسم اول را مضاف و اسم دوم را مضاف الیه گویند مانند : اشجار الغابه  که : اشجار : مضاف و الغابه : مضاف الیه

نکته : مضاف ال و تنوین نمی گیرد چون اضافه شدن خود یکی از علائم اسم است و هر اسم تنها یکی از این علائم را دارد .

اسم مثنی و جمع مذکر سالم در صورت مضاف واقع شدن نون آن ها حذف می شود .

مانند : علمون + المدرسه : معلمو المدرسه

اعراب مضاف الیه همیشه مجرور است ولی اعراب مضاف با توجه به موقعیت ان تعین می گردد .

مانند : جاء : فعل – مدبر : فاعل و مرفوع مضاف –  المدرسه : مضاف الیه و مجرور

2- ترکیب وصفی : که جز دوم به تنهایی وجود خارجی ندارد. مانند: العطش : موصوف–الشدید:صفت

نکته : صفت در چهار مورد با موصوف خود مطابقت می کند :

1- عدد (مفرد مثنی مذکر ) مانند : معلمان فاضلان

2- جنس ( مذکر یا مونث ) مانند : امراه عالمه

3- معرفه و نکره بودن : الطالب المودب

4- اعراب ( رفع نصب جر ) مانند : کتابُ مفیدُ

برای جمع های غیر عاقل غیر انسان می توان از صفت مفرد مونث استفاده کرد . مانند :

المناطق : جمع غیر عاقل – المختلفه : صفت مفرد مونث

برای اسم های معنوی مانند : شمس ، نفس ، نار، ... صفت نیز به صورت مفرد مونث می آید

انواع صفت :

1- مفرد : هر گاه صفت یک اسم باشد مانند مثال های فوق المعلمون : موصوف

2-جمله : جمله ای که پس از اسم نکره می آید و آن را توصیف می کند جمله ی وصفیه نام دارد  .

در زبان عربی بر خلاف زبان فارسی اگر اسمی دارای صفت و مضاف الیه باشد ابتدا مضاف الیه وسپس صفت می آید .